De sporen van het getij

Het landschap ten zuiden van het Friese dorp Anjum vertelt het verhaal van eeuwenlange strijd en samenwerking tussen mens en natuur. Eeuwen geleden bouwden boeren en monniken hier dammen om te voorkomen dat het vruchtbare land bij vloed werd weggespoeld en in de delta verdween. Waar ooit akkers lagen, heeft de natuur nu opnieuw de ruimte gekregen.

Vanaf het nabijgelegen Oostmahorn heb je een weids uitzicht over Nationaal Park Lauwersmeer. Dit unieke natuurgebied van maar liefst 5000 hectare bestaat uit rietvelden, moerassen, broekbossen en ruige graslanden – een paradijs voor natuurliefhebbers en wandelaars.

Je loopt zuidwaarts naar de sluis bij Ezumazijl, een plek met een lange geschiedenis. Al sinds de Middeleeuwen ligt hier een sluis, gebouwd om het waterpeil in de omliggende polders te beheersen – een stil bewijs van eeuwen waterbeheer.

In de buurt ligt ook het natuurgebied Ezumakeeg, een geliefde plek voor vogelaars. In deze overgangszone tussen water en land wemelt het altijd van de vogels. Je hoort het gekwetter en ziet overal beweging in de lucht en tussen het riet.

Verder landinwaarts volg je de kronkelende Nijlânswei, die je leidt naar een bocht in het kanaal de Zuider Ee. Op een kleine verhoging in het landschap zie je een boerderij en enkele verspreide huisjes. Hier stond ooit het Weerd Convent, een Norbertijner klooster dat afhing van het Bonifatiusklooster in Dokkum.

Tijdens de woelige 16e eeuw, in de strijd tussen katholieken en protestanten, werd het klooster geplunderd en in brand gestoken. Wat resteert is slechts een verheven stuk grond – een stille herinnering aan een verdwenen religieuze gemeenschap.